ماجرای هجوم حزب غاصب…

بعضی می گویند: حضرت زهرا (س)در ماجرای هجوم حزب غاصب خلافت به خانه آن حضرت ، آنها را علنی و با ذکر نام لعن فرمودند:پس تظاهر به لعن با ذکر نام نوعی اقتدا به سیره ایشان است!!در جواب باید گفت: شرایط رویارویی با شرایط آتش بس فرق دارد. در آن زمان عده ای آتش برای سوزاندن خانه حضرت آورده بودند و شرایط رویارویی بود و طبیعی بود حضرت هم آنها را لعن کند و افکار عمومی هم به ایشان حق می داد که واکنش متناسب نشان بدهند. اما بعداًامام علی(ع)که مولا و مقتدای ما هستند با حزب غاصب خلافت آتش بس کردند و این آتش بس تا زمان ما نیز ادامه دارد.درشرایط آتش بس ،اصل برهمزیستی وادبیات ملایم است.امام علی(ع)در شرایط آتش بس ، در نماز جماعت ابوبکر شرکت می کرد. بنابراین شرایط ما با شرایط خاص حضرت زهرا (س)هنگام حمله به خانه ایشان تفاوت جدی دارد.البته دو سه روایتی که می گویند باید لعن با ذکر نام کنیم اولاًهیچیک از آنها سند صحیح ندارند،ثانیاًدرعصر حاضر مرز محفل خصوصی و عمومی خیلی کمرنگ است و لعن با ذکر نام حتی اگر خصوصی باشد مفسده دارد.

اولاًوحدت شیعه و سنی که دنبالش هستیم اصلاًبه معنای انکار مسایل تاریخی مسلّم مثل غصب خلافت نیست،ثانیاًبرائت از ظلم مورد تایید مدافعان وحدت است اما«تظاهر به لعن با ذکر نام مقدسات سنی ها» درست نیست واهل بیت(ع)نیزبه شیعیان اینطور تعلیم نداده اند.وحدت یعنی همزیستی و رفتار نیکو و عدم تظاهر به لعن با ذکر نام.یعنی بایدبه شیوه زیارت نامه هایی که از معصومین(ع)رسیده است لعن کنیم یعنی«لعن ظالمان بطور کلی».البته افرادی مثل(شمر و عمر سعد)را با ذکر نام نیز لعن می کنیم زیرا از مقدسات اهل سنت نیستند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*