افسانه کتاب سوزی در ایران

تقریبا از حدود یک قرن پیش در ایران مساله ی کتاب سوزی  مسلمانان مطرح شده است.

برای بررسی این ادعا پای میز تحلیل و بررسی می نشینیم:

بررسی١:در هیچ یک از منابع تاریخی متقدم این مساله مطرح نشده است. یعنی تا ٨٠٠سال پس از فتح ایران هیچ کتابی به این مساله با این درجه ی اهمیت اشاره ای نکرده است.بررسی٢:بعد از ٨٠٠ سال تنها یک مورخ آن هم ابن خلدون اشاره کرده که تعدادی از کتابها به آب ریخته شده یا سوزانده شده است[١]اشکال اولی که بر گفته ابن خلدون وارد است این است که او ماخذ و منبع حرف خود را ذکر نکرده است. ما نمی توانیم از یک شخصی که در قرن ٩ هجری می زیسته حرفی بدون منبع چند صده ی اول هجری را بپذیریم.اشکال دوم این است که مورخین چند صده ی اول تمام جزییات جنگ ها و فتوحات؛ حتی مقدار غنایم به دست آمده را ذکر کرده اند. چگونه می شود از کنار مساله ای به این مهمی ساده عبور کرده باشند و هیچ ننوشته باشند؟!بررسی٣:در بسیاری از کتب تاریخی گزاره هایی وجود دارد که نشان می دهد که کتابهای ایران باستان در اختیار مسلمانان بوده و آنها مطالبی از این کتابها ذکر کرده اند.مسعودی متوفای ٣۴۶ هجری می نویسد:در سال ٣٠٣ در اصطخر فارس نزد یکی از نجبای این ولایت کتاب بزرگی دیدم که مشتمل بر بسیاری از علوم ایرانیان و اخبار شاهان ایشان و ساختمانها و اداب و رسومشان بود. چنین مطالبی را در هیچ یک از کتابهای ایرانیان مانند:خدای نامه ؛ آیین نامه ؛ گاه نامه و مانند اینها نیافتم.

التنبیه و الاشراف مسعودی ص٩٢

مسعودی متوفای اوایل قرن ۴ می گوید:من چندین کتاب باستانی ایرانی را دیده ام. این یعنی در حدود ٢٩٠ سال بعد از فتح ایران هنوز بسیاری از آثار کتبی ایرانیان باقی مانده بود و استفاده می شده است.

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*